Κάθε παιδί περνά περιόδους δυσκολίας. Πότε όμως μια δυσκολία είναι μέρος της ανάπτυξης και πότε αξίζει να ζητήσουμε υποστήριξη;
Κάθε παιδί περνά περιόδους που δυσκολεύεται. Ένας θυμός, ένας φόβος, μια αλλαγή στη διάθεση ή στον ύπνο είναι συχνά φυσιολογικά κομμάτια της ανάπτυξης. Το ερώτημα που απασχολεί τους γονείς είναι πότε μια δυσκολία ξεπερνά αυτό το φυσιολογικό εύρος και χρειάζεται υποστήριξη από έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας.
Δεν υπάρχει ένας μοναδικός κανόνας. Υπάρχουν όμως ενδείξεις που, όταν επιμένουν στον χρόνο ή επηρεάζουν την καθημερινότητα του παιδιού, αξίζει να μας κάνουν να αναζητήσουμε καθοδήγηση.
Σημάδια που αξίζει να προσέξετε
- Η δυσκολία διαρκεί αρκετές εβδομάδες και δεν υποχωρεί από μόνη της.
- Επηρεάζει περισσότερα από ένα πλαίσια: το σπίτι, το σχολείο, τις παρέες.
- Υπάρχει σαφής αλλαγή σε σχέση με το πώς ήταν το παιδί πριν.
- Έντονες ή συχνές εκρήξεις θυμού, δυσανάλογες με την αφορμή.
- Απόσυρση από δραστηριότητες ή φίλους που πριν απολάμβανε.
- Επίμονες σωματικές ενοχλήσεις (πονοκέφαλοι, στομαχόπονοι) χωρίς ιατρικό εύρημα.
- Δυσκολίες στον ύπνο, στη διατροφή ή επιστροφή σε συμπεριφορές μικρότερης ηλικίας.
- Άρνηση για το σχολείο ή έντονο άγχος πριν από αυτό.
Ο ρόλος των αλλαγών και των στρεσογόνων γεγονότων
Μετακόμιση, αλλαγή σχολείου, ένας χωρισμός στην οικογένεια, μια απώλεια ή μια περίοδος ασθένειας είναι γεγονότα που αναστατώνουν την ισορροπία ενός παιδιού. Σε αυτές τις περιόδους, η προσωρινή δυσκολία είναι αναμενόμενη. Η υποστήριξη βοηθά ώστε η δυσκολία να μη μονιμοποιηθεί και το παιδί να αποκτήσει τρόπους να διαχειριστεί όσα βιώνει.
Η αναζήτηση βοήθειας δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά με το παιδί ή με τους γονείς. Σημαίνει ότι επιλέγουμε να μη μείνει μόνο του σε κάτι που το δυσκολεύει.
Τι γίνεται στην πρώτη συνάντηση
Η πρώτη συνάντηση γίνεται συνήθως με τους γονείς. Λαμβάνεται αναπτυξιακό ιστορικό, συζητούνται οι ανησυχίες και διερευνάται το πλαίσιο στο οποίο εμφανίζεται η δυσκολία. Στη συνέχεια σχεδιάζεται η κατάλληλη παρέμβαση, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει ατομική υποστήριξη του παιδιού, συμβουλευτική γονέων, αναπτυξιακή αξιολόγηση ή συμμετοχή σε ομάδα δεξιοτήτων.
Η συμμετοχή των γονέων είναι καθοριστική
Η συνεργασία με τους γονείς αποτελεί βασικό στοιχείο της διαδικασίας. Το παιδί ζει και εξελίσσεται μέσα στο οικογενειακό του πλαίσιο και οι αλλαγές που γίνονται εκεί έχουν την πιο σταθερή επίδραση. Όπου χρειάζεται, υπάρχει και συνεργασία με το σχολείο.
Αν αναγνωρίζετε κάποια από τα παραπάνω στο δικό σας παιδί, μια πρώτη συζήτηση με έναν ψυχολόγο μπορεί να ξεκαθαρίσει την εικόνα και να σας δώσει συγκεκριμένα βήματα.
Το παρόν άρθρο έχει γενικό ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν υποκαθιστά την εξατομικευμένη αξιολόγηση ή συμβουλευτική από επαγγελματία ψυχικής υγείας.